Jan Oomen

Jan Oomen schreef op 18 juli 2005:

Dag Bart,

Ik heb met veel genoegen kennis genomen van je website 'De Atheïst'. Vooral het feit dat je met veel respect praat over mensen die nog wel geloven, waardeer ik erg. Ook je levensverhaal deed me heel erg aan dat van mezelf denken.

Bij mij moet je dan 'hervormd' vervangen door 'katholiek', maar verder lijkt her er erg op. Alleen ben ik niet plotseling van mijn geloof gevallen, maar ik heb het als het ware laag voor laag afgepeld. Het begon op mijn twaalfde jaar. Katholieke jongens gaan biechten en dat deed ik natuurlijk ook netjes. Op een keer biechtte ik dat ik aan god had getwijfeld. Dat was ook al een zonde, wist ik. De kapelaan stelde me gerust: "God bestaat natuurlijk want hij heeft het zelf gezegd en een God kan niet liegen", zei hij. Ik was ontzet. Meende deze man, een wijze priester dat werkelijk? Ik zag maar twee mogelijkheden: Of hij geloofde in deze redenering en dan was hij ongelooflijk stom, of hij probeerde de kluit te belazeren. Ik ben toen niet meteen van mijn geloof afgevallen, maar ik begreep later dat in dat gesprek met die kapelaan wel de oorsprong lag van mijn langzaam wegkeren van het geloof. Eerst natuurlijk de absolute waarheid van al die bijbelverhalen. Daar werd door gelovigen in die tijd alom aan getwijfeld, niet alleen door mij. (Ik spreek over de jaren zestig). Maar de kern van het geloof, het hebt uw naaste lief, dat sprak mij wel aan. Daar ging het uiteindelijk om. Tot ik ontdekte dat het 'Gij zult niet doden' ook met een korreltje zout werd genomen. Het was de tijd van de oorlog in Vietnam en hoe kon een christelijke natie met zoveel gemak andere mensen beschieten en bombarderen, alleen ter bestrijding van het 'goddeloze communisme'? Er stond toch niet: "Gij zult niet doden, maar andersdenkenden mag wel"?

Kortom het geloof werd voor mij niet alleen ongelooflijk, maar ook huichelachtig. Maar toch zoek je naar een plaats voor je emoties, voor je liefde en wanhoop, zoals jij zo mooi beschrijft. Ik heb dat gevonden in de liefde voor theater. Juist daar kun je, samen met anderen, emoties onderzoeken en beleven. Ik ben nu 67 jaar oud, heb intussen, net voor mijn pensionering een theateropleiding gevolgd en ben nu regisseur/acteur. Ik weet dat ik mijn liefde voor theater te danken heb aan mijn katholieke opvoeding. Want de katholieke kerk is vooral theater. Met dit verschil dat iedereen weet dat Hamlet een acteur is, die na afloop gewoon weer naar zijn vrouw en kinderen gaat. Maar we geloven in die Hamlet -als hij goed speelt- en leven mee met zijn twijfels. En dat wonder van theater is voor mij het mooiste dat er bestaat.

Dank voor je mooie website. Met mijn persoonlijk verhaal heb ik ook iets van mezelf willen alten zien, zoals jij dat ook hebt gedaan.

Leef een mooi leven, je krijgt maar één keer de kans.

Met vriendelijke groet,

Jan Oomen