Wouter schreef op 11 februari 2014:

Dag Bart,
De afgelopen maanden heb ik veel van je artikelen gelezen en discussies op de blog van Smedes gevolgd. Hoewel ik denk dat Smedes zich filosofisch vaak correcter uitdrukt, sta ik inmiddels dichter bij jou qua standpunt. Tot vrij recent ben ik actief christen geweest (nu 23): behoudende evangelische gemeente, behoorlijk actief geweest met uitdragen van mijn geloof, actief bij een christelijke studentenvereniging, enz. Ik ben altijd al een denker en 'waarheidszoeker' geweest, stelde de vragen die anderen om mij heen niet stellen. Mijn zoektocht van jaren heeft me niet gebracht wat ik hoopte: zekerheid in mijn geloof vinden en de bedoeling van mijn leven ontdekken. Ik ben nu feitelijk een atheïst, hoewel ik een hekel aan die term heb. Ook blijft het verbazingwekkend dat het heelal er is en ik besta, maar alle argumenten voor en tegen naast elkaar gezet is God wat mij betreft een (weliswaar intuïtief aannemelijke en prettige) menselijke illusie. Ik besef me goed dat ik hier een metafysische uitspraak doe.
Naast vragen over geloof ben ik ook altijd behoorlijk geïnteresseerd geweest in wereldwijde kwesties als milieu, ecologie, voedsel, technologie enz. Alles bij elkaar ben niet heel positief in het vermogen van de mens om de leefbaarheid van de planeet voor het gros van de mensheid zeker te stellen in de komende eeuw. Mensen zijn mijns inziens vooral geschikt om te zorgen voor hun directe omgeving, tijdelijke en plaatselijke oases van geluk en vrede te creëren. De hoopvolle 'duurzame' initiatieven en een wereldeconomie meer gebaseerd op welzijn dan welvaart lijken te laat te komen. Als er echt ergens schaarste optreed of een noodtoestand uitbreekt, dan denk ik dat het allemaal (nog) wat ongezelliger wordt op aarde. De komst van het koninkrijk van God is wat mij betreft een illusie en moeder natuur kent helaas geen genade.
Ik wil graag je mening vragen over dit dilemma: Enerzijds kan ik nu alles kapotrelativeren. Uiteindelijk is er geen zin van het bestaan en ben ik een nihilist. Het is prima als ik zo leef dat het voor mij en mijn omgeving zo aangenaam mogelijk is. Anderzijds, als ik leven als positief ervaar en consequent ben, dan wordt ik overweldigd door een gevoel van urgentie en verantwoording om iets te doen aan de gigantische bedreigingen voor de mensheid nu het nog kan.
Ik ben benieuwd hoe jij hierin staat/een weg in hebt gevonden als jij hier ook een probleem ziet.
Alvast bedankt voor je tijd een aandacht!
Groeten,

Wouter

Reactie:

Beste Wouter,

Mensen zijn inderdaad van nature vooral geschikt om voor hun direct omgeving te zorgen, en dat is evolutionair gezien ook logisch. De situatie is nu geheel anders dan de situatie waarin wij ontstaan zijn. Ik denk niet dat we nihilistisch moeten worden, maar wel dat we urgent en mondiaal moeten handelen. Daarvoor moeten we onze beste kennis en technologie op een zo humaan mogelijk manier inzetten.

Met vriendelijke groet,

Bart Klink