Elly van Wijk e-mailde op 29 januari 2009:

Beste Bart,

Geweldige site! Het heeft me ruim een uur gekost om hem (gedeeltelijk) door te ploegen, maar het was de moeite waard.
Ik kwam hier eigenlijk op, doordat ik doorlinkte van een artikel betreffende de 'atheïstische bussencampagne'. Vind ik trouwens een goede zaak. We zijn lang genoeg door de religie geïndoctrineerd, betutteld en zelfs geterroriseerd. Het wordt hoog tijd dat we eens een tegengeluid laten horen (zien, in dit geval).

Wat ik echter met deze reactie op jouw site wil benadrukken is: - je haalt dit zelf al diverse keren aan - de opvoeding van kinderen. Juist op de meest ontvankelijke leeftijd worden zij, die zelf nog niet kunnen denken, geïndoctrineerd met God en alles wat daarbij hoort. Het is niet toevallig dat meer dan 80% van de mensen de rest van hun leven het geloof van de ouders blijft aanhangen. (Zie: God als misvatting van Richard Dawkins). Maar hoe krijg je (jonge) kinderen religieus onafhankelijk van hun ouders? Graag zou ik van je weten of jij een suggestie hieromtrent hebt.

Ik wens je heel veel succes met je site en blijf hem met belangstelling bezoeken.
Groet, Elly

Reactie:

Beste Elly,

Hoe moet je als opvoedende ouders omgaan met religie? Dat is een goede vraag, die mijns inziens voor een belangrijk deel afhangt van de leeftijd en interesses van het kind. Ik denk dat je het onderwerp pas moet aansnijden als het kind op de leeftijd is dat het hier zelf over begint. Je kunt dan vertellen dan bepaalde mensen X geloven, andere Y en weer andere Z, en dat het kind, als het daaraan toe is, zelf zal moeten bepalen wat het geloofwaardig vindt. Ook kun je het kind erop wijzen wat goede en slechte redenen zijn om iets te geloven. Vertel het kind dus niet wat te denken, maar hoe te denken. Richard Dawkins heeft ooit een mooie brief geschreven aan zijn dochter toen zij 10 werd, waarin deze kwestie centraal staat (ook afgedrukt in zijn “A Devil’s Chaplain”, laatste hoofdstuk).

Met vriendelijke groet,

Bart Klink