Ethan Collins

Ethan Collins schreef op 22 oktober 2005:

Hi

Ik ben Ethan en ben 19 jaar. Ik ben in principe rooms-katholiek opgevoedt, maar niet heel streng.
Ik heb, nu ik achteraf kijk, eigenlijk nooit in god(en) geloofd. Ik deed wat er van me gevraagd werd, het was normaal om te bidden dus ik deed het, zonder er bij na te denken wat je doet of wat de woorden nu eigenlijk betekenen. Ik heb dus eigenlijk laatst pas ondekt dat ik atheist ben. Ik vind het allemaal grote onzin.
Maar als ik om me heen kijk, dan zie ik dat je overal plat gegooid wordt met geloof. Je hoeft maar over de tv te zappen en om de 3 seconden hoor je wel op een of andere zender iets over geloof. Maar wat je zelden hoort is iets over atheisme.
Ik voel me vaak aangevallen omdat je constant mensen over het geloof hoort en als je daar kritiek oplevert (ik ken mezelf, ik ben niet altijd even subtiel) dan moet ik me maar aanpassen!
Dat irriteerd me mateloos, dat je met de nek aangekeken wordt omdat je nergens in geloofd en dat tot uiting brengt. Lijkt het maar zo dat er meer gelovigen zijn dan atheisten? En dat alle gelovigen zich tegen je keren op het moment dat je ervoor uitkomt?

Soms lijkt het gewoon makkelijker om gewoon hun spelletje mee te spelen zodat ze je met rust laten. Maar het moeilijkste tot nu toe, vindt ik om innerlijke rust te vinden. Om me niet meer aangevallen te hoeven voelen.
En eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik dat ga bereiken. Ik geloof niet, maar irriteer me aan wel gelovigen, vindt ze een beetje blind( nou ja, ze bekijken de wereld met een roze bril)
De irritatie kan ik missen als kiespijn maar hoe bereik ik dat?

groetjes Ethan
Ps. goede site trouwens blij dat ik hem gevonden heb. 

Reactie:

Beste Ethan,

Bedankt voor je e-mail! Je schrijft dat je overal plat wordt gegooid met geloof. Ik vind dit persoonlijk wel meevallen in Nederland, maar kan natuurlijk niet oordelen over hoe jij dit ervaart. Wat ik wel kan vertellen is dat het in de Filippijnen (waar ik drie maande gewoond heb) nog veel erger is. Het dagelijks leven daar is er volledig van doordrongen en er zijn meerdere zenders die 24/7 geloofsprogramma's uitzenden. De VS lijkt wat dat betreft erg op de Filippijnen. In die landen ben je als atheïst écht een buitenbeentje!

Geloof ligt vaak erg gevoelig bij mensen, kritiek daarop dus ook. Ik pas me hier alleen op aan in de zin dat ik mijn kritiek fatsoenlijk probeer te uiten en vaak door de gelovige bepaalde vragen te stellen het gesprek in een bepaalde richting 'duw'. Niet meteen de hakken in het zand dus; dat werkt averechts en komt de sfeer zeker niet ten goede. Sommige mensen zijn echter zo blind dat een redelijk gesprek onmogelijk is. Aan deze mensen laat ik op een nette manier weten dat discussie met hen hierover zinloos is, ook al doe ik dat soms met kromme tenen.

Ik ervaar niet dat ik met de nek aangekeken word omdat ik een atheïst ben (enkele uitzonderingen daargelaten), ik ervaar echter wel veel onbegrip. Veel mensen kunnen niet bevatten dat ik niet geloof in het bovennatuurlijke (niet elke atheïst sluit al het bovennatuurlijke uit overigens). Veruit de meeste mensen geloven wel in iets bovennatuurlijks, hetzij in een persoonlijke god, hetzij in een onpersoonlijk 'iets' (de 'ietsisten', staat in de nieuwste Grote Van Dale). Het bestaan van het bovennatuurlijke is voor veel mensen zo 'logisch' dat ze niet kunnen begrijpen dat er mensen zijn die deze bovennatuurlijke wereld ontkennen. Vaak biedt het geloof in het bovennatuurlijke mensen steun, comfort en vreugde en zijn ze logischerwijs niet blij als je hieraan gaat tornen.

Hoe nu hiermee om te gaan? Dat is een moeilijke vraag, waarvan het antwoord afhangt van de situatie. De gemakkelijkste manier is gewoon het onderwerp te vermijden, of, als het onderwerp ter sprake komt, kort zeggen hoe jij er over denkt en aangeven dat je verder geen zin hebt in discussie hierover. Vooral bij onbekenden of bij mensen die je niet of nauwelijks ziet, kun je dit doen. Ik speel het spelletje overigens nooit mee (ook al is dat soms verleidelijk) omdat ik me dan anders voor zou doen dan ik ben. Wanneer je echt goed wilt uitleggen waarom je niet in goden (of het bovennatuurlijke in het algemeen) gelooft, heb je vaak aardig wat tijd nodig. Ik doe dit dan ook alleen als ik die tijd heb en de ander oprecht geïnteresseerd is, anders is het verspilde tijd en moeite. Ook dan is het nog maar de vraag of de ander het begrijpt. Vaak zul je je er gewoon bij moeten neerleggen, hoe irriterend dit ook kan zijn. Na een tijdje zul je merken dat je erboven kunt staan en er innerlijke rust mee krijgt. Geen simpel antwoord dus op je vraag, maar volgen mij wel het enige mogelijke.

Reageer altijd met eerlijkheid en respect naar de persoon, niet met boosheid en belediging.

Met vriendelijke groet,

Bart Klink